Onze collectieve geschiedenis in Nederland

22dbf369 7c66 454b 9ccd d510c9e428d3
Bestel nu
22dbf369 7c66 454b 9ccd d510c9e428d3
Bestel nu
Contact ons

Fototentoonstelling 50 jaar Onafhankelijkheid van Suriname komt naar Lelystad

bibliotheek lelystad

De fototentoonstelling ‘50 jaar onafhankelijkheid van Suriname’ komt naar Lelystad en wordt op donderdag 4 juni 2026 om 18.00 uur officieel geopend door wethouder Sjaak Kruis.

Deze bijzondere expositie neemt bezoekers mee door een van de meest betekenisvolle hoofdstukken in de gedeelde geschiedenis van Suriname en Nederland. Aan de hand van 50 krachtige foto’s en verhalen komen thema’s als het slavernijverleden, de strijd voor vrijheid en waardigheid, migratie en de opbouw van een nieuw bestaan na de onafhankelijkheid tot leven.

De persoonlijke verhalen en historische momenten nodigt de tentoonstelling uit tot reflectie, dialoog en verbinding. Zij laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden en hoe gemeenschappen samen bouwen aan een gezamenlijke toekomst.

Over de tentoonstelling

De fototentoonstelling vertelt een veelzijdig verhaal over slavernijverleden, arbeidscontracten, migratie, bilaterale relaties tussen Nederland en Suriname, ontmoeting en wederzijds begrip. Fotograaf Asha Gaalman portretteerde 50 personen:

  • 25 Surinaamse Nederlanders uit diverse gemeenschappen
  • 25 Nederlandse betrokkenen uit diverse beroepsgroepen

Initiatiefnemer Sahin Yildirim:
“Deze tentoonstelling vertelt het verhaal van mensen met een gedeelde geschiedenis van pijn, veerkracht en hoop. Het zijn verhalen van ontmoeting, samenwerking en wederzijds begrip. De tentoonstelling is een eerbetoon aan hun bijdrage aan de samenleving en een uitnodiging om elkaar beter te leren kennen.”

Uitnodiging
Het publiek is van harte uitgenodigd om deze indrukwekkende tentoonstelling te bezoeken en samen stil te staan bij 50 jaar onafhankelijkheid van Suriname — een mijlpaal die herinnert aan het verleden en tegelijk hoop biedt voor de toekomst.

Locatie: De Promesse 4, 8232 VP Lelystad
Datum: donderdag 4 juni 2026
Tijd: 17.30 – 19.30 uur

Programma:
17:30 Inloop muziek (thee, koffie en Bojo)
18:00 Welkomstwoord door Magdalena Charlot
18:10 Toespraak wethouder Sjaak Kruis
18:15 Sahin Yildirim, initiatiefnemer over het project en boek
18:20 Boekoverhandiging aan de wethouder Sjaak Kruis en Teunis Ruiten
18:25 Panelgesprek met Angela de Konia- Youn On, Florine Mathilda Kowid en Gerrit Nijhof
18:40 Officiële opening door wethouder, vertegenwoordigers en klein kinderen van migrantenouderen.
19.00 Lezing door Lucia Fer
19.30 Einde programma

Aanmelding verplicht

Het bezoeken van de fototentoonstelling op 4 juni 2026 is gratis. Vanwege het beperkte aantal plaatsen in de bibliotheek is aanmelding via het onderstaande formulier verplicht.

https://www.flevomeerbibliotheek.nl/activiteiten/opening-fototentoonstelling-50-jaar-onafhankelijk-suriname?waar=lelystad

De fototentoonstelling en het randprogramma worden in Lelystad gerealiseerd in samenwerking met de volgende partners:

De bibliotheek Flevomeer Lelystad, Comite 30 juni-1 juli Lelystad, Bureau Gelijke Behandeling Flevoland en het Flevolandsarchief.

Voor de bezoekers

De fototentoonstelling 50 jaar onafhankelijkheid van Suriname is van 4 juni t/m 3 juli gratis te bezoeken in Bibliotheek Flevomeer in Lelystad.

…………………………………………………………………………..

Wilt u meer weten over de lange geschiedenis tussen Nederland en Suriname? Benieuwd wat er in de afgelopen 50 jaar is veranderd, in Suriname én in Nederland?
Dan kunt u ons boek 50 jaar Onafhankelijkheid van Suriname via:https://50jaaronafhankelijkheidvansuriname.nl/bestellen/

Marokko

Mohamedi El Banihiati naar de Bemuurde Weerd voor een ontmoeting

Met een groot pak onder de arm komt Mohamedi El Banihiati naar de Bemuurde Weerd voor een ontmoeting met zijn oude werkgevers Arnold en John Schat van bakkerij Do Schat. Samen kijken ze naar een filmfragment over de bakkerij in het begin van de jaren zeventig, toen daar veel gastarbeiders werkten. El Banihiati was hun eerste buitenlandse werknemer.

Leuke herinneringen worden opgehaald. Hoe hij begon als schoonmaker, al snel in de bakkerij gebak stond te maken en een eigen wijk kreeg om brood te bezorgen. El Banihiati vond bij hen niet alleen een baan, maar kon ook wonen boven de zaak. Een schilderij “de bakkerij” van Anton Pieck, dat daar hing heeft hij al die jaren bewaard. Hij wil het nu weer terug geven aan de familie Schat.

Turkije

Van arbeider tot politicus

Necati Genç (1932, Gümüşhane) werkte als medisch officier in Turkije. Tijdens zijn dienstplicht in Erzurum won hij medailles met skiwedstrijden. Zijn vader werkte als ambtenaar bij een postkantoor. Hij wilde graag studeren, maar kon geen studiebeurs krijgen. In Ankara volgde hij een vierjarige medische opleiding.

De avontuurlijke Necati Genç is waarschijnlijk de allereerste Turkse migrant in Nederland. Hij kwam in 1959 in Nederland wonen nadat hij vier jaar met een vrachtschip landmijnen naar Amerika, Canada, Engeland en Duitsland had gebracht. Genç was bovendien de eerste Turkse tolk en maatschappelijk medewerker in Nederland.

Fototentoonstelling 50 jaar Onafhankelijkheid van Suriname komt naar Lelystad

Gastarbeiders uit Griekenland

Met de komst van Griekse gastarbeiders in de jaren zestig begon de Griekse gemeenschap pas echt te groeien. In 1966 sloten de Nederlandse en Griekse regering een wervingsverdrag, waarna Nederlandse bedrijven in Griekenland arbeiders konden werven. In de praktijk gebeurde dat overigens al vanaf 1961. Bedrijven zoals de Staatsmijnen, Royal Sphinx (Maastricht), de garenspinnerij NYMA (Nijmegen) en De Vries Robbé (Gorinchem) trokken toen op eigen initiatief naar Griekenland. Bovendien hadden België (1957) en Duitsland (1960) al eerder een officieel verdrag getekend, waardoor er ook een migratie van Grieken uit die landen naar Nederland op gang kwam. Wanneer het werk in de Belgische mijnen te zwaar werd, zocht men vlak over de grens naar betere omstandigheden.

Een grote concentratie Grieken ontstond in Utrecht, waar zij naar verhouding oververtegenwoordigd zijn. In de loop van de jaren zeventig openden de eerste Griekse restaurants hun deuren. Het land werd steeds populairder als vakantiebestemming, wat hun populariteit in Nederland deed toenemen.De meerderheid van de Grieken in Nederland komt uit de noordelijke gebieden Macedonië en Tracië. Alleen in de havenstad Rotterdam wonen ook Grieken van de eilanden en van de Peloponnesos. In de jaren zestig steeg het aantal Grieken door de arbeidsmigratie, totdat de oliecrisis daar een eind aan maakte.

Vanwege de toetreding van Griekenland tot de EU (1981) konden Grieken vanaf 1988 gebruikmaken van het vrije arbeidsverkeer van werknemers. Als gevolg daarvan neemt hun aantal in Nederland vanaf het einde van de jaren tachtig weer toe. In 2010 woonden er 14.241 Grieken in Nederland.

Algerije

Van arbeider tot politicus

Gino Scalzo gaat in 1963 aan de slag in de Nederlandse Kabelfabriek (N.K.F.) in Delft. Zijn broer werkt daar dan al.
Gino wordt op 26 april 1941 in de provincie Palermo op Sicilië geboren. Zijn vader heeft een boerenbedrijf. Als jonge man werkt Gino in de boerderij en in de bouw. Hij komt in Delft terecht na een moeilijke periode van werk en verblijf in Zwitserland en Duitsland.

Scalzo heeft zich op politiek en sociaal front altijd ingezet voor de zwakkeren in de samenleving, niet alleen voor migrantengroepen. Als in 1986 migranten voor de gemeenteraad mogen stemmen, wordt hij gevraagd zich kandidaat te stellen. Hij twijfelt. Hij heeft een voltijdbaan bij de NKF en daarnaast is hij landelijk voorzitter van de FILEF (Federazione Italiani Emigrati e Famiglie), lid van de Districtsraad en de Bondsraad, voorzitter van de bedrijfsledengroep FNV, lid van het landelijke adviesorgaan voor minderheden van de Industriebond en lid van de Commissie etnische groepen.

Daarnaast zit hij in een commissie die het partijbestuur en Tweede Kamerleden van de PvdA adviseert en in de begeleidingscommissie van de Sociale Raadslieden, een adviesorgaan van B&W in Delft.
Na 14 jaar raadslid te zijn geweest en met de komst van zijn eerste kleinkind in 2000, stopt Scalzo met het gemeenteraadswerk. Tot op de dag van vandaag is hij maatschappelijk betrokken.

Italie

Van arbeider tot politicus

Gino Scalzo gaat in 1963 aan de slag in de Nederlandse Kabelfabriek (N.K.F.) in Delft. Zijn broer werkt daar dan al.
Gino wordt op 26 april 1941 in de provincie Palermo op Sicilië geboren. Zijn vader heeft een boerenbedrijf. Als jonge man werkt Gino in de boerderij en in de bouw. Hij komt in Delft terecht na een moeilijke periode van werk en verblijf in Zwitserland en Duitsland.

Scalzo heeft zich op politiek en sociaal front altijd ingezet voor de zwakkeren in de samenleving, niet alleen voor migrantengroepen. Als in 1986 migranten voor de gemeenteraad mogen stemmen, wordt hij gevraagd zich kandidaat te stellen. Hij twijfelt. Hij heeft een voltijdbaan bij de NKF en daarnaast is hij landelijk voorzitter van de FILEF (Federazione Italiani Emigrati e Famiglie), lid van de Districtsraad en de Bondsraad, voorzitter van de bedrijfsledengroep FNV, lid van het landelijke adviesorgaan voor minderheden van de Industriebond en lid van de Commissie etnische groepen.

Daarnaast zit hij in een commissie die het partijbestuur en Tweede Kamerleden van de PvdA adviseert en in de begeleidingscommissie van de Sociale Raadslieden, een adviesorgaan van B&W in Delft.
Na 14 jaar raadslid te zijn geweest en met de komst van zijn eerste kleinkind in 2000, stopt Scalzo met het gemeenteraadswerk. Tot op de dag van vandaag is hij maatschappelijk betrokken.

Spanje

Spaanse arbeiders 50 jaar in Nederland

Vanaf de jaren ’50 kwamen de eerste gastarbeiders uit Spanje naar Nederland. De Spaanse migranten kwamen vanwege economische redenen maar bij een flink aantal speelde ook politieke redenen een rol. De meesten gingen naar Frankrijk, maar spoedig waren zij ook in Nederland te vinden. Daar werden zij vooral door grote bedrijven geworven, zoals Hoogovens vanaf 1958, in de mijnen, bij Philips Eindhoven, de Twentse textielindustrie, in de Rotterdamse havens en bij de Demka in Utrecht.

Het Franco-regime

In Spanje had Franco met zijn fascistische Falange-beweging zich stevig gevestigd. Hij werd actief gesteund door de Rooms-katholieke kerk. In de context van van de Koude Oorlog streed Spanje ook tegen het communisme. Er werden vier belangrijke Amerikaanse militaire bases in Spanje gevestigd. In feite was deze dictatuur hiermee een soort lid van de NATO. Op het einde van zijn regime probeerde Franco zijn steeds minder populaire bewind te redden. Onder meer door prins Juan-Carlos als zijn opvolger aan te wijzen. Dat kon omdat de monarchie nooit officieel was afgeschaft. De prins kreeg inderdaad de macht na de dood van de dictator in 1975, maar het pakte anders uit dan voorzien. Spanje werd namelijk snel een democratie in de vorm van een constitutionele monarchie. Tien jaar later sloot het land zich aan bij de EEG.