Onze collectieve geschiedenis in Nederland

22dbf369 7c66 454b 9ccd d510c9e428d3
Bestel nu
22dbf369 7c66 454b 9ccd d510c9e428d3
Bestel nu
Contact ons

De opening van onze fototentoonstelling ‘50 Jaar Onafhankelijkheid van Suriname’ in Amsterdam was een groot succes.

Opening Expo Amsterdam 1

De opening van onze fototentoonstelling ‘50 Jaar Onafhankelijkheid van Suriname’ in Amsterdam was een groot succes. Een avond vol ontmoeting, verhalen en reflectie. Maar bovenal: een avond van verbinding.
In het Cultureel Educatief Centrum (CEC) in Amsterdam-Zuidoost kwamen verschillende generaties, achtergronden en perspectieven samen om stil te staan bij een gedeelde geschiedenis die ons nog altijd met elkaar verbindt.


Drie vrouwen, drie krachtige stemmen
Tijdens de feestelijke opening lieten drie krachtige vrouwen ieder vanuit hun eigen perspectief een belangrijke boodschap horen.


Moenira Luqman benadrukte dat verandering onderdeel is van onze samenleving:
“De wereld verandert. Nederland verandert mee. En ook wij moeten blijven meebewegen. Diversiteit is onze rijkdom.”


Jenny van Dalen onderstreepte het belang van het gesprek over het verleden:
“Het is tijd om meer met elkaar in gesprek te gaan. Onze Koning heeft erkend dat er in het verleden fouten zijn gemaakt. Ik kan niet tegen onrecht. Het is nu tijd om rechtvaardig te zijn en geconfronteerd te worden met je verleden.”


Tanja Jadnanansing bracht vervolgens een krachtige boodschap van verbinding:
“Hoe mooi zou het zijn als we elkaar ondanks onze verschillen ergens in het midden kunnen ontmoeten? Amsterdam Zuidoost heeft vandaag laten zien dat we hier helemaal klaar voor zijn. En nu nog Amsterdam.”


Deze woorden raakten precies aan de kern van onze tentoonstelling: geschiedenis is niet alleen iets van vroeger. Het is een verhaal dat ons vandaag nog steeds raakt en ons helpt om samen naar de toekomst te kijken.

Tanja en Janny


Verleden, heden en toekomst
Een bijzonder en symbolisch moment tijdens de opening was het doorknippen van het lint door kinderen van 8 tot 12 jaar, gekleed in traditionele kleding.


Het beeld was veelzeggend.
Kinderen van vandaag die letterlijk de deur openen naar verhalen uit het verleden.
Daarmee werd zichtbaar waar deze tentoonstelling uiteindelijk om draait: de verbinding tussen verleden, heden en toekomst.


Onze geschiedenis bestaat uit talloze persoonlijke verhalen. Verhalen over migratie, vrijheid, kolonialisme, onafhankelijkheid, kansen, verlies, veerkracht, identiteit en verbondenheid. Verhalen die het verdienen om verteld én doorgegeven te worden.


Want wie het verleden kent, kan beter begrijpen waar we vandaag staan. En wie begrijpt waar we vandaan komen, kan samen nadenken over waar we morgen naartoe willen.


Onze gezamenlijke geschiedenis blijft in beweging
De tentoonstelling laat zien dat de geschiedenis van Suriname en Nederland niet los van elkaar kan worden gezien. Het is een geschiedenis die soms schuurt, soms pijn doet, maar ook ruimte biedt voor ontmoeting, begrip en nieuwe verbinding.


Daarom geloven wij in het motto:
Geen punt, maar een komma.


Vijftig jaar onafhankelijkheid is geen eindpunt. Het is een nieuw hoofdstuk in een geschiedenis die we samen blijven schrijven.


Via deze weg willen we moderator Thérese Nleng, alle vrijwilligers, partners, betrokkenen en bezoekers hartelijk bedanken voor hun inzet, betrokkenheid en aanwezigheid. Dankzij jullie werd deze avond een bijzondere ontmoeting.


Bezoek de tentoonstelling
De fototentoonstelling ‘50 Jaar Onafhankelijkheid van Suriname’ is nog te bezoeken:
📍 Cultureel Educatief Centrum (CEC)
Bijlmerdreef 1289
1103 TV Amsterdam
📅 Te bezoeken t/m 31 oktober 2026


Wilt u meer weten over onze collectieve geschiedenis in Nederland? Het boek ‘50 jaar onafhankelijkheid van Suriname’ is eveneens verkrijgbaar via onder staande link:

Bestellen
bezoekers 2

Kids openen expo
Bezoekers
Theresa

Marokko

Mohamedi El Banihiati naar de Bemuurde Weerd voor een ontmoeting

Met een groot pak onder de arm komt Mohamedi El Banihiati naar de Bemuurde Weerd voor een ontmoeting met zijn oude werkgevers Arnold en John Schat van bakkerij Do Schat. Samen kijken ze naar een filmfragment over de bakkerij in het begin van de jaren zeventig, toen daar veel gastarbeiders werkten. El Banihiati was hun eerste buitenlandse werknemer.

Leuke herinneringen worden opgehaald. Hoe hij begon als schoonmaker, al snel in de bakkerij gebak stond te maken en een eigen wijk kreeg om brood te bezorgen. El Banihiati vond bij hen niet alleen een baan, maar kon ook wonen boven de zaak. Een schilderij “de bakkerij” van Anton Pieck, dat daar hing heeft hij al die jaren bewaard. Hij wil het nu weer terug geven aan de familie Schat.

Turkije

Van arbeider tot politicus

Necati Genç (1932, Gümüşhane) werkte als medisch officier in Turkije. Tijdens zijn dienstplicht in Erzurum won hij medailles met skiwedstrijden. Zijn vader werkte als ambtenaar bij een postkantoor. Hij wilde graag studeren, maar kon geen studiebeurs krijgen. In Ankara volgde hij een vierjarige medische opleiding.

De avontuurlijke Necati Genç is waarschijnlijk de allereerste Turkse migrant in Nederland. Hij kwam in 1959 in Nederland wonen nadat hij vier jaar met een vrachtschip landmijnen naar Amerika, Canada, Engeland en Duitsland had gebracht. Genç was bovendien de eerste Turkse tolk en maatschappelijk medewerker in Nederland.

De opening van onze fototentoonstelling ‘50 Jaar Onafhankelijkheid van Suriname’ in Amsterdam was een groot succes.

Gastarbeiders uit Griekenland

Met de komst van Griekse gastarbeiders in de jaren zestig begon de Griekse gemeenschap pas echt te groeien. In 1966 sloten de Nederlandse en Griekse regering een wervingsverdrag, waarna Nederlandse bedrijven in Griekenland arbeiders konden werven. In de praktijk gebeurde dat overigens al vanaf 1961. Bedrijven zoals de Staatsmijnen, Royal Sphinx (Maastricht), de garenspinnerij NYMA (Nijmegen) en De Vries Robbé (Gorinchem) trokken toen op eigen initiatief naar Griekenland. Bovendien hadden België (1957) en Duitsland (1960) al eerder een officieel verdrag getekend, waardoor er ook een migratie van Grieken uit die landen naar Nederland op gang kwam. Wanneer het werk in de Belgische mijnen te zwaar werd, zocht men vlak over de grens naar betere omstandigheden.

Een grote concentratie Grieken ontstond in Utrecht, waar zij naar verhouding oververtegenwoordigd zijn. In de loop van de jaren zeventig openden de eerste Griekse restaurants hun deuren. Het land werd steeds populairder als vakantiebestemming, wat hun populariteit in Nederland deed toenemen.De meerderheid van de Grieken in Nederland komt uit de noordelijke gebieden Macedonië en Tracië. Alleen in de havenstad Rotterdam wonen ook Grieken van de eilanden en van de Peloponnesos. In de jaren zestig steeg het aantal Grieken door de arbeidsmigratie, totdat de oliecrisis daar een eind aan maakte.

Vanwege de toetreding van Griekenland tot de EU (1981) konden Grieken vanaf 1988 gebruikmaken van het vrije arbeidsverkeer van werknemers. Als gevolg daarvan neemt hun aantal in Nederland vanaf het einde van de jaren tachtig weer toe. In 2010 woonden er 14.241 Grieken in Nederland.

Algerije

Van arbeider tot politicus

Gino Scalzo gaat in 1963 aan de slag in de Nederlandse Kabelfabriek (N.K.F.) in Delft. Zijn broer werkt daar dan al.
Gino wordt op 26 april 1941 in de provincie Palermo op Sicilië geboren. Zijn vader heeft een boerenbedrijf. Als jonge man werkt Gino in de boerderij en in de bouw. Hij komt in Delft terecht na een moeilijke periode van werk en verblijf in Zwitserland en Duitsland.

Scalzo heeft zich op politiek en sociaal front altijd ingezet voor de zwakkeren in de samenleving, niet alleen voor migrantengroepen. Als in 1986 migranten voor de gemeenteraad mogen stemmen, wordt hij gevraagd zich kandidaat te stellen. Hij twijfelt. Hij heeft een voltijdbaan bij de NKF en daarnaast is hij landelijk voorzitter van de FILEF (Federazione Italiani Emigrati e Famiglie), lid van de Districtsraad en de Bondsraad, voorzitter van de bedrijfsledengroep FNV, lid van het landelijke adviesorgaan voor minderheden van de Industriebond en lid van de Commissie etnische groepen.

Daarnaast zit hij in een commissie die het partijbestuur en Tweede Kamerleden van de PvdA adviseert en in de begeleidingscommissie van de Sociale Raadslieden, een adviesorgaan van B&W in Delft.
Na 14 jaar raadslid te zijn geweest en met de komst van zijn eerste kleinkind in 2000, stopt Scalzo met het gemeenteraadswerk. Tot op de dag van vandaag is hij maatschappelijk betrokken.

Italie

Van arbeider tot politicus

Gino Scalzo gaat in 1963 aan de slag in de Nederlandse Kabelfabriek (N.K.F.) in Delft. Zijn broer werkt daar dan al.
Gino wordt op 26 april 1941 in de provincie Palermo op Sicilië geboren. Zijn vader heeft een boerenbedrijf. Als jonge man werkt Gino in de boerderij en in de bouw. Hij komt in Delft terecht na een moeilijke periode van werk en verblijf in Zwitserland en Duitsland.

Scalzo heeft zich op politiek en sociaal front altijd ingezet voor de zwakkeren in de samenleving, niet alleen voor migrantengroepen. Als in 1986 migranten voor de gemeenteraad mogen stemmen, wordt hij gevraagd zich kandidaat te stellen. Hij twijfelt. Hij heeft een voltijdbaan bij de NKF en daarnaast is hij landelijk voorzitter van de FILEF (Federazione Italiani Emigrati e Famiglie), lid van de Districtsraad en de Bondsraad, voorzitter van de bedrijfsledengroep FNV, lid van het landelijke adviesorgaan voor minderheden van de Industriebond en lid van de Commissie etnische groepen.

Daarnaast zit hij in een commissie die het partijbestuur en Tweede Kamerleden van de PvdA adviseert en in de begeleidingscommissie van de Sociale Raadslieden, een adviesorgaan van B&W in Delft.
Na 14 jaar raadslid te zijn geweest en met de komst van zijn eerste kleinkind in 2000, stopt Scalzo met het gemeenteraadswerk. Tot op de dag van vandaag is hij maatschappelijk betrokken.

Spanje

Spaanse arbeiders 50 jaar in Nederland

Vanaf de jaren ’50 kwamen de eerste gastarbeiders uit Spanje naar Nederland. De Spaanse migranten kwamen vanwege economische redenen maar bij een flink aantal speelde ook politieke redenen een rol. De meesten gingen naar Frankrijk, maar spoedig waren zij ook in Nederland te vinden. Daar werden zij vooral door grote bedrijven geworven, zoals Hoogovens vanaf 1958, in de mijnen, bij Philips Eindhoven, de Twentse textielindustrie, in de Rotterdamse havens en bij de Demka in Utrecht.

Het Franco-regime

In Spanje had Franco met zijn fascistische Falange-beweging zich stevig gevestigd. Hij werd actief gesteund door de Rooms-katholieke kerk. In de context van van de Koude Oorlog streed Spanje ook tegen het communisme. Er werden vier belangrijke Amerikaanse militaire bases in Spanje gevestigd. In feite was deze dictatuur hiermee een soort lid van de NATO. Op het einde van zijn regime probeerde Franco zijn steeds minder populaire bewind te redden. Onder meer door prins Juan-Carlos als zijn opvolger aan te wijzen. Dat kon omdat de monarchie nooit officieel was afgeschaft. De prins kreeg inderdaad de macht na de dood van de dictator in 1975, maar het pakte anders uit dan voorzien. Spanje werd namelijk snel een democratie in de vorm van een constitutionele monarchie. Tien jaar later sloot het land zich aan bij de EEG.